آلوئهورا، گیاهی است كه سابقه تاریخی دارد. اسكندر كبیر برای به دست آوردن این گیاه به سوماترا لشكر كشید تا در جنگهای بعدی خود، نیروهای سپاهش را از گزند زخمهای مهلك نجات دهد.
امروزه با تمام پیشرفتها و امكانات پزشكی، كارگران، كشاورزان و اهالی بومیآمریكای جنوبی، و نیز شكارچیانی كه به نقاط گرمسیر به ویژه جنگلهای آمازون یا آفریقا سفر میكنند، لایهای از ژل یا عرق این گیاه را بر تمام پوست بدن خود میزنند تا از تعرق زیاد و عذاب دهنده و گزش حشرات موذی گوناگون كه اكثراً خطرناك و مرگ آورند مصون بمانند.
صبر زرد عبارت از شیرابه خشك شده حاصل از برگهای آلوئه پری1 است.
صبر زرد از كلمه الوهه كه در عربی به معنای جسم درخشان و تلخ است مشتق میشود و كلمه ورا در لاتین به معنای حقیقت و نیز به افتخار وایكهام پری كه این گیاه را به دقت مورد بررسی و مطالعه قرار داده است میباشد.
تاكنون در حدود 300 گونه مختلف صبر زرد شناخته شده اند كه اكثر آنها بومیآفریقا میباشند و تعدادی از این انواع را نیز به اروپا و هند غربی برده اند. صبر زرد به طور مشخص در نواحی خشك میروید، این گیاه دارای برگهای گوشتی است كه در لبههای آن خارهای فراوانی وجود دارد.
آلوئه پری بومیجزایر سوكوترا در آفریقای شرقی و عربستان بوده است و گیاهی دایمیبا برگهایی در حدود 20 عدد به طول 30 تا 40 سانتیمتر و پهنای 5 تا 7 سانتیمتر میباشد. برگهای آن را از قسمت پایین گیاه قطع میكنند و شیرابه تراوش شده را در ظرفهای فلزی وارد مینمایند كه فوراً تبخیر شود.
(جمع آوری محصول در ماههای فروردین و اردیبهشت با قطع كردن برگها و قرار دادن قسمت قطع شده در ظرفهای ناودانی شكل كه شیره تراوش شده را به داخل ظرفهای جمع آوری هدایت میكند، انجام میگیرد. شیرابه را سپس در ظرف مسی قوام میآورند تا غلظت آن به حد معینی برسد، سپس آن را به داخل پیتهای حلبی میریزند و میگذارند تا جامد شود.)
|